Jam lodhë nga hijet e fjalëve
shpresat që djegin , si zjarr
Premtimet e zbrazëta, si erë
më lanë me duar bosh,
me zemër pa shkëndijë.
Të thosha: “S’më mungon dielli,
Sepse jemi mësuar nën hijen tuaj
premtimet e kota nga ju të ndegjoj
Betimi i juaj z’bardhi si mjegull,
dhe çdo premtim u shua si qiri në ajër.
Vazhdoj, në qetësinë time,
ta ndjej mungesën e të mbijetuarit
Kam dalë në rrugë pa emër,
Pa pritur lemosh nga askush
Në letër të bardhë le gjurmë
pa menduar për poezin
lapsin e kam në dorë
lodhja ka mbyllur dyert e shpresës.
