Ka dhimbje që nuk kanë zë,
që fshihen thellë në shpirt,
buzëqeshja i mbulon çdo ditë,
por zemra i ndien në çdo frymë.
Kam kaluar rrugë pa dritë,
kam mbledhur lotët në heshtje,
kam mësuar të jem e fortë,
edhe kur shpirti më kërkonte prehje.
Por unë nuk u dorëzova,
as kur jeta më rrëzoi përtokë,
sepse brenda meje jetonte një forcë,
më e madhe se çdo dhimbje në këtë botë.
Përtej dhimbjes ka një shpresë,
përtej lotëve lind një agim,
se shpirti që ka vuajtur shumë,
di të çmojë edhe buzëqeshjen më të vogël në jetë.
Nuk jam më ajo që kam qenë,
dhimbjet më ndryshuan në heshtje,
por nuk ma morën zemrën,
as aftësinë për të besuar në jetë.
Sepse jeta nuk matet me plagët që mbajmë,
as me lotët që derdhim në vetmi,
por me forcën që gjejmë për t’u ngritur,
edhe atëherë kur gjithçka duket e humbur.
Përtej dhimbjes jam unë…
Me plagë, por jo e thyer.
Me lot, por jo e dorëzuar.
Me një zemër që ende beson
se pas çdo stuhie vjen një ditë më e bukur.
