Sot u zgjova me ndjenjën e dashurisë,
Kjo ndjenjë që botën e mban gjallë,
Nga zemra ndjeja një freskim të veçantë,
Ishte një mëngjes i tëri madhështor,
Edhe pse vranësirat e vjeshtës rrinin në sfond.
Por shpirti im ndiente një gjallëri të paparë,
Thosha me vete: u ringjalla edhe njëherë me forcë,
Dhe, si një e re, sot hidhja hapat e ditës,
Në atë mëngjes vjeshtor, me gjithë monotoninë,
Me heshtjen që mbretëronte nga çdo anë.
Në mendje më sillej vërdallë e bukura rini,
Ndërsa shpirti më ndihej si një vals mbi valët e detit.
Meditoja për jetën njerëzore mbi këtë dhe:
Përse vallë nuk ia dimë vlerën jetës sa jemi gjallë?
Por, kur vjen fundi, pyesim veten:
Vallë, a jetuam vërtet?
Mbi sfondin e jetës të mbjellim vetëm dashuri,
Të shohim me pozitivitet përditshmërinë tonë,
Të ngremë kulla miqësie kudo nëpër këtë botë,
Që e nesërmja të agojë e mbushur
Me paqe, dashuri dhe dinjitet.
