Vendlindja ime,
pata frikë me t’kërkue.
Më the : – emni jot s’ka me u ni,
e ti ke me ndërru mendim,
ke me u mbet veç nji kujtim.
At’mëngjes,
m’pat trondit ajo andërr…
rrugët m’u zhdukën,
shumë imazhe depërtuen mure drejt harresës,
mandej preka veten,
lëviza prej veni,
rrëklleva kafenë e nxehtë,
e asgja tjetër nuk bana,
veç pëshpërita diçka,
mos po m’nigjonte ndokush.
As za,as zhurmë.
përballë hija e nji kodre,
që s’e kishte kapur ende dielli.
nji valë malli më kaloi rrotull,
e m’u bë petk i ngrohtë trupi.
Vendlindja ndalesa e çdo fjale,
fillim i çdo tregimi,
mbështjellë e botës që nuk duket,
ajër i mëndafshtë që përmbytet në mushkri.
Gjithmonë kam me t’ndjekë,
edhe pse gjurmët m’u janë fshi,
lagshtira e ernave m’i ka shformue,
e ngjoks po ni dhimsën e frymës tu m’u marrë,
ndërsa zani i nanës m’rri n’vesh,
ca mungesa,
si me m’i shtyp brinjët,
plagët m’u janë zgjeru,
deri në gumëzhitjen e fëminisë,
e askush s’munet me m’i spostue.
Vendlindja ime,
veç me u ndje pakëz afër teje,
kam dalë kushedi sa herë nga vetja,
m’u kan’tret andrrat,
m’u kanë përzi brengat me njana-tjetrën,
por nuk m’u janë pluhros përjetimet,
përnjimend,
janë shtresu t’gjalla e gjithë ambëlsi,
në çdo gjykim timin,
ku fjalët m’janë shkri.
…
ndërsa në rrugët,
tek m’janë thyer flatrimet e para,
ka mjaftueshëm përmallim,
që i ngjet vjeshtës së nji piktori,
ku vendlindja mbetet veçse gravurë,
e kthyeme në trishtim,
e prap desha…
pakëz ma afër teje me u ngi…