Poezi nga Nikolle Loka

Ta mbajta ëndrrën në prehër
Ta mbajta ëndrrën në prehër,
e t’i numërova hapat një nga një,
qëkur ishe fëmijë
derisa u rrite,
mëngjeseve e pasditeve…
Ta mbajta ëndrrën në prehër,
kur të ikte pa e parë,
kur të fshihej,
kur të ndiqte,
kur qëndronte e mbyllur në sirtar…
Ta mbajta ëndrrën në prehër,
kur zgjohej,
kur flinte,
kur shkonte,
kur vinte,
kur trazohej
e humbte ndër mjegulla,
kur shpirtëzohej
e të thoshte: tungjatjeta.