Irena Fistani-Deti dhe Dallga.

Pyet Dielli Erën:
-Përse Deti i mërzitur,
gjëmon që në mëngjes,
e Dallga veshur
me fustan mëndafshi,
të lehtë si fllad pranvere
e ngjyrë turkez,
krenare rri në breg?
-Një ditë të qetë,
kur Dallga po pushonte,
u hyri në mes,
një Sirenë e bukur bionde!
-Po si ti pajtojmë?
(tha Dielli i mirë),
me sa di unë,
Dallga ka frikë,
s’rri vetëm n’errësirë
-Diell, largohu për pak kohë,
unë edhe Reja,
po sjellim një stuhi
Deti s’e lë vetëm,
do ta marrë në krahë,
e do ta fusë në gji.
…….Kur mbaroi çdo gjë
Dhe qielli s’ish më gri,
Dhe Era s’frynte më,
Dhe Dallga s’ish në breg
……..Po bënin Dashuri..