Një dallëndyshe në buzët e mbrëmjes, jam,
Një zog, që s’e gëlltit dot muzgun
Para se i tëri të bjerë
Dhe as nuk e mbërrin dot diellin…
S’më pëlqen nata,
Dyzimi i heshtjes në folenë e zbraztë,
Gjumi ku humb pa ty veten,
Humnerë pa dritë…
Rrah krahët, hap gojën
Dhe hapësirës së paskajshme lëshoj tinguj,
Që vetëm zemra jote i dëgjon…
Bota është e shurdhër,
Dhe horizonti një matuf i përgjumur,
Që s’shkundet të më ndihmojë
Sado që të thërras…