Mbi rrugët e dhimbjes, ku pafundësia të grin,
Të pashë, o njeri, tek ecje si mbret pa kurorë!
Me etjen që digjet e shpirtin që s’njeh lëndim,
Në mjegullën e zezë ku hijet të bëheshin horë.
Ti, që ngatërrove rrufetë me zbulesat hyjnore,
Dhe botën e pe të shembet si mur i kalbur harrimi,
Nuk e njohe forcën që rreh në kraharorët zanore,
Atë metal të nxehtë ku piqet kalitja e durimit!
Nuk të mbaj!
Se ti nuk pranon të thyhesh në rënie,
E njoh unë atë zemër që rreh si çekan mbi kudhër!
Kur bota të gënjen me kthetrat e ëmbël të thënies,
Ti gjeje dritën tënde, atë dhomë që s’mer të udhër.
Dhe ja! Unë jam këtu,
dëshmitar i çdo anijeje të mbytur,
Që kur ti vendos të mos tretesh,
të jap krahë prej zjarri!
Nuk jam përrallë e shpikur,
as shpresë e rrënuar e tretur,
Jam forca jote që ngrihet,
kur të gjithë menduan se t’mori varri.
Pa asnjë haraç, pa asnjë kusht,
pa asnjë pretendim,
Mirësia ime s’ka maskë,
ajo është flakë që nuk djeg!
Në gjunjë mbi kaosin tënd,
do dëgjosh atë rrahje, atë zgjim,
Dora ime të ngre lart… atje ku veç shqiponja zbret.
Ti nuk je rënia, ti je ngritja që vret çdo tmerr,
Kujtohu kush je: Një shpirt që dritën e nxjerr nga një ferr!