Ah, kjo rini, ku vallë po shkon,
me ëndrra të mëdha, por zemra çfarë kërkon?
Me sytë nga ekrani, me botën në duar,
por shpesh harron jetën si duhet jetuar.
Dikur një fjalë ishte besë e nder,
një mik të qëndronte pranë në çdo skëterë.
Një buzëqeshje vlente më shumë se pasuria,
dhe në zemër mbretëronte dashuria.
Sot duan të shkëlqejnë, të duken të mëdhenj,
por harrojnë se njeriu vlerësohet në shpirt e në mend.
Vrapojnë pas famës, pas luksit e lavdisë,
por rrallë ndalen të dëgjojnë zërin e dashurisë.
Mos harroni prindërit, që thinjën për ju,
mos harroni duart që ju rritën dikur.
Se koha nuk kthehet, rinia fluturon,
e jeta vetëm një herë na dhuron.
Unë s’ju gjykoj, o brez i ri,
se secili mbart një ëndërr, një histori.
Por ruani mirësinë, respektin, njerëzinë,
se këto janë thesaret që zbukurojnë rininë.
Ah, moj rini, mos e humbni bukurinë,
mos e shit për famë e për një çast lumturinë.
Se vitet kalojnë e mbetet kujtimi,
dhe vlerën e njeriut e tregon vetëm shpirtërimi!