Kalendarë të përgjumur kujtimesh,
Në mëndje t’mbetën të shkruar,
Një zë brënda teje ëmbël të flet ,
Për ti zgjuar.
Sa stinë nga jeta të shkuan tutje,
Me borë e ngrica qe ajo
Lotëve u qëndise një lutje,
Dhe prap, për Zotin, I do.
Sa herë kur shpirtin ke pas trishtuar,
Pranvera ka ardhë enkas për ty,
Ajo të ka çelur lule ne duar,
Dhe drita argjendi në sy.
Ajo kohë kish të panjohura,
Qiej resh fund e krye,
Por nëse kthehesh atij udhetimi,
Rrugën e sheh plot yje.
Por ti ke shumë stinë dashurish,
Deri për tek e fundit fletë,
Kalendarët do të zverdhen sërish,
Por ti ke jetuar këtë jetë.