Të paskan nisur rrudhat, mikja ime,
vrenjtur t’u paska balli.
Të më lëshoje një zë, moj mike,
të më thoshe se të ka zënë halli.
Të më tregoje, moj mike, bukur,
pse nuk u binde kurrë,
të më pranoje ashtu siç isha,
mbase do të ndërroja udhë.
S’do çoja vitet lule më lule,
pa ditur ku të ndaloja,
rrëmbeja pjalmin e nisja udhë
e s’dija se ç’kërkoja.
Ku humbën sytë që më verbuan,
e udhëve qorrazi u enda.
Të ëmblat buzë, ëndrra e hershme,
ti puthja ç’mi pat ënda.
Ti hesht e ngultas më shikon
e nuk e di se ç’bluan.
A keq të vjen për mua të zinë,
a qan vitet që shkuan