I dëgjoj qartë tingujt e heshtjes.
Kuptoj çfarë duan të më thonë.
Janë si jehonë
brënda në kokë.
Janë si fjalë të urta,jo gjithmonë
të bukura.
Por gjithmonë, të sakta.
Që mëndjen më zaptojnë.
Herë janë zhurmë shurdhuese
dhe herë të tjera,tingujt të ashpër
që arrijnë,në zemër
dhe të flasin,nuk pushojnë
Bëjnë ekzistencën time të dridhet
Ngrijnë shpirtin.
Sa britma,sa shprehje,sa fjalë
që nuk u thanë.
Më djegin qënjien
në mes të qetësisë, kaq thellë
më prekin
heshtje, dhe prapë heshtje.
Më flasin për gjithçka dhe nuk ndalojn
gjithmonë jehonë,shekullore.
Tingujt e heshtjes,
Akoma dhe kur këtu,z’do jem më!!