Vitet shuhen si flakë të lindura nga pafundësia,
pulsime që ngrihen e treten në rrjedhën e kohës.
Si një liqen pa brigje, ato mbajnë mbi gjoks
yjet e largët që fiken në amshim.
Kujtimet ngrihen si dallgë të pambarimta
dhe godasin brigjet e shpirtit,
ku rri pezull një paqe pa emër, pa ngjyrë,
një qetësi që as koha s’mund ta fshijë.
Rrugët e lashta, mbuluar me pluhur shekujsh,
ruajnë nën çdo hap gjurmët e atij që s’kthehet më.
Si një libër i përjetshëm, faqet e tij të zverdhura
mbartin rënkime që askush s’i dëgjon,
sythe që dremitin nën qefinin e heshtjes.
E vërteta frymon mbi hije që vërdallosen
e vjen e shkon pa zë.
Syri që guxon të shohë përtej kohës
humbet në humnerën e zbrazëtisë;
shpirti kërkon të kapë atë që zemra pëshpërit
nga thellësitë e së shkuarës.
Pasqyra e jetës rri e varur mbi greminë,
si një çengel i padukshëm që mban botën pezull.
Ndërsa yjet, si lot të qiellit,
bien e shuhen në harresë.
Fytyra e njeriut bëhet mozaik i plagëve të kohës,
gdhendur në shpirt si ikonë e pashlyeshme.
Si një pemë e stërlashtë, që stuhitë s’e shembin dot,
rrënjët e tij ngulen thellë në shtratin e kujtimeve,
dhe prej aty ngrihet zëri i përjetësisë.