Ti, je e furishme, si në vallëzimet e një kali,
revanshin nuk ta ndal dot, asnjë burrë,
ti djeg e përvëlon, si llava e një vullkani,
si shkëndija, që lind ashpër një gur.
Ti servir ndjenja me afsh të ngrohtë,
themelet e jetës ngre me gurë safirë,
shtrojeve të tua, asnjë burrë s’ka ftohtë,
se gjiri përvëlak është zjarri më i mirë.
Kush të braktis ty, qoftë dhe një çast,
një vërshim trishtimi e mbyt me valë,
bedenat e shpirtit rrëzohen me radhë.
dhimbja e hidhur, mëshirë nuk fal.
Sa herë burimin ta pinë me dhunë,
frymën e shpirtit, thithën më shumë,
sa ëndrra të vranë dhe leqe të vunë,
oh, sa plagë të lau vala me shkumë!
Baltë të hodhën, të ndoqën me gurë,
shtatoren përgjakën, me gjak të kuq,
bukurinë tënde, poetët e morën muzë,
sa vdiqe e ngjalle, me tëndin nur.
O grua, e munduar nga shumë stuhi,
askush në jetë, ty s’të ka ngushëlluar
dhe pse shpirti yt, flladit të ëmblat puhi,
ti, je preja, ku burri vjell vrerin, i gulçuar.
Je baruti që shpërthen trurin e një burri,
tornado që pushton çdo qelizë, pa frikë,
por, kur ti loton, në mijëra copa thyhet guri,
a ka gjë mbi dhe’ që prej teje nuk merr frymë?!..