Ti erdhe me krahë ere,
dhe unë si femijë I lumtur,
të pushtoja rreth gjoksit që m’gufonte kraharorit papushim.
Të merrja erë lëkurës tënde ngjyrë mjaltë lëmuar diellit,
dhe flokëve të tu të zi mëndafsh përrallash ,
e s’të lëshoja.
Unë humbisja nën vehte ,
nga lumturia sigurisht,
sepse Ti kur erdhe,
qeshte fytyra jote si pranvera në të arrirë,
si pas një shiu të ngrohtë ledhatuar lëndinës e zaptuar mjegullave,
me një deshirë që e ke tënden,
e që unë ta njihja buzëve.
Dhe unë ,
nga mallëngjimi,
isha në gjendje të dehur si një pirat
kur i gëzohet thesarit të tij të gjetur zemrës së detit kur dëshpëroht stuhive.
Pëshpërisja flladit tënd si melodia e erës ndanë gjethesh,
duke të thënë lehtë në vesh me ankesë:
“Do të vdisja dhe për pak”,
sepse ti je lëndina që bleron shpirtit tim dhe kur digjet moti dhe kur digjet bota.
Kështu të kam parë në ëndërr…
Sa më trishtoi malli..
Po vdes vërtetë nga pak!
Eja…