Fillimisht,
nuk di çfarë u thye midis brinjëve të mia.
Unë ndjeva kërcitje
dhe kockat që fjalosnin mes tyre.
E pastaj e fundit ëndërr u bë thërrime,
mori këmbët të ikte.
Edhe unë e kisha një dëshirë
ta lija të lirë.
Kaq ishte.
Zemra u zbraz nga e gjitha ç’ndjente.
U bëra heshtje.
Pikërisht në thelb,
një grimë dritë si hije
i jepte dashurisë fytyrë të frikshme.
Në trupin tim depërtoi me pahir ngricë.
Nuk i ngjante as dimrit më të egër,
nuk i ngjante as vdekjes.
Ish më e dhimbshme.
Dhe prej atëherë,
unë përsëri ha, pi, fle si çdo ditë,
veç nuk ekzistoj më
shpirt e frymë.