Më pëlqen t’i thur fjalët si gjethet e lagura,
që dridhen nga flladi i parë i një agimi,
t’i jap penës ngjyrën e shiut të brishtë
dhe shpirtit t’i fal ritmin e një gëzimi.
Se poezia nuk është vetëm rregull a rrokje,
është frymë që ndizet në zemër pa zë,
është diçka që të prek,të deh,të pushton,
dhe mbetet e gjallë tek ti e tek unë.
Di vargun ta zhubravis si flokët e mëngjesit,
kur nata ende fshihet në jastëkët e lëmuar,
dhe koha ndalet te buzëqeshja e brishtë,
si një dritare që pret diellin e zgjuar.!