Në djepin e vjetër përkundëm foshnja.
Me ninulla shekullore netëve u kënduam.
Në ritmin e ëndrrave ku ecte vetë koha.
Farën e një bote të re mbollëm pa përtuar
Ishin filiza që qiellin do të çanin si shigjetë.
Rrënjët do t’i ngulnin në tokën e shenjtë.
Me duar të vogla, por me zemrën si pranverë.
Mbi rrënoja do të ngrinin kalanë me shpresë.
Të nesërmen fëmijët do pushtonin një botë.
Jo me shpata, por me dritën e mendimit.
Me penën si shpatë, me dijen si mburojë
Do dilte dashuria si flamur i njerëzimit.
Një Atdhe të bukur do të ndërtonin
Ku gurët e dhimbjes do bëheshin themele.
Ku plagët e historisë të lulëzonin.
Loti i djeshëm në lumenj drite derdhej.
Një Atdhe e ardhmja do fitojë në breza
Ku asnjë ëndërr në prag të mos ngrijë.
Ku shpresa, si diell që çan retë e zeza,
Horizontin gri me flakë të flakërijë.
Se fëmijët janë agimet e paprera,
Janë yjet që errësira s’i shuan dot,
Janë ura që lidhin shekujt sa të jetë jeta
Janë vetë pranvera që rilind në çdo mot.
Dhe kur djepi i vjetër një ditë të heshtë.
Kur ninullat të treten në kujtesën e trishtë
Le të mbetet Atdheu si një pemë e blertë.
Me rrënjë në sakrifica e kurorë në dritë.
Fëmijët nuk janë vetëm e nesërmja që vjen
Ata janë amaneti që ia lëmë përjetësisë.
Çdo komb me krenari përkund ëndrra në djep.
Po s’mund të mbetet kurrë peng në errësirë.