Ishte një mëngjes vjeshte. Era fërfëllinte me një zhurmë të mbytur gjethesh, që stuhia i shkundte pa mëshirë. Ngaqë kisha lexuar mbrëmë deri vonë, mendova të flija pak më shumë në mëngjes. Era që frynte furishëm nuk më la ta vazhdoja gjumin. U ngrita nga krevati dhe shkova në kuzhinë për të bërë një kafe. Stuhia, që tanimë shoqërohej me shi, hapi dritaren time të vogël, të cilën nuk e kisha mbyllur mirë që nga mbrëmja e shkuar. Ajo solli brenda ca gjethe të verdha, të lagura e të copëtuara. E mbylla dritaren dhe i mblodha gjethet, që më dukeshin sikur po qanin me pika loti prej shiu. Ashtu të lagura e të dëmtuara siç ishin, i vura në një enë. “Dua t’i ruaj si stoli vjeshte”, thashë me vete. Kur u ktheva të merrja kafen, çfarë të shihja! Uji ishte shteruar dhe kafeja ishte djegur, sepse e kisha harruar fare mbi zjarr – e bashkë me të, edhe atë pak kafe që mezi e kisha mbledhur.
Prapë fërfëllimë, prapë stuhi. Nuk e dija nëse hynte brenda nga ndonjë vrimë, por dyert rrapëllinin dhe përplaseshin fuqishëm. Pasi kafe nuk kisha më, mendova të përgatisja një çaj. Mora filxhanin, u ula në dhomën e ndenjes dhe ndeza televizorin. Por nuk po më zihej vendi vend. Një zë brenda meje thërriste plot vuajtje, një tjetër pëshpëriste pa shpresë, e një i tretë i bënte lëmsh të dy të parët… Një çrregullim total i intuitës brenda meje. E lashë çajin dhe u ngrita. Mendova të merresha me punë shtëpie, që t’i largoja ato mendime të trazuara që m’ishin bërë lëmsh e li…
U solla nga njëra dhomë në tjetrën, por diçka brenda shpirtit nuk po më linte rehat. Stuhia veç sa shtohej dhe, bashkë me të, u dëgjuan disa të trokitura te dera e një të varfëri që banonte përballë shtëpisë sime. Hapa dritaren. Pashë tek trokiste një i moshuar, i lodhur dhe i rraskapitur. Trokiste në derën e një të varfëri të cilit i kishte mbetur vetëm shtëpia – një ndërtesë që, po ta shihje nga jashtë, të gënjente mendja se ai kishte pasuri të mjaftueshme.
Mendova ta pyesja atë burrë se çfarë kërkonte në atë derë, por për një moment ndalova veten. Ai vazhdonte të trokiste. Atëherë iu drejtova:
– Ndoshta nuk është aty i zoti apo zonja e shtëpisë. A keni ndonjë porosi?
– Jo, – më tha i moshuari, të cilit jeta ja kishte këputur zërin. – Po kërkoj ndihmë. Jam lodhur nga skamja. Kam pesë fëmijë… pa bukë, pa veshmbathje dhe pa një kulm mbi kokë.
O Zot, sa e mjerë më dukej vetja para tij! Sa e mjerë para atij të varfëri tjetër që përballë meje vazhdonte të jetonte në varfëri të skajshme. Në atë çast e thirra dhe e qortova Zotin. Po, po, fort e qortova! Kërkova përgjigje prej Tij: nese Ai na qenka i mëshirshëm, përse e dërgoi të varfërin në derën e të varfërit për të kërkuar mëshirë? Përse lyp ndihmë për një kafshatë bukë pikërisht aty? Pse nuk e drejtoi tek dikush tjetër? Tek ata të pasurit që shkelin pa mëshirë mbi vuajtjet dhe mbi varfërinë? Pse pikërisht aty…?
Jo, jo. Nuk përgjigjet as Zoti, sepse edhe Ai është me ata…