A ja vlen ky qiell gri,
Dhe këto trubullira resh,
A do kish kuptim një diell,
Kur s’ka buzëqeshje në mes nesh?
Unë kam folur shpesh me shirat,
Kanë qënë miq të vuajtjes time,
Por kurrë s’më morën nëpër këmbë,
As mi dhanë trupit lëndime.
Dhe kur më lagnin sadopak,
Lëshonin ëmbël një ylber,
Shpirtit ndizej një e nxehtë,
S’binte shi por binte verë.
Dhe më dehte ajo puthje buzësh,
Ca re ngatërruar pak me shi,
Dhe dimri më dukej pranverë,
Kur në mes shirash ishe ti.
A ja vlen ky qiell gri,
Kur s’arrij të të prek dot?
Sot një diell s’do të ish tepër,
U prish keq, për dreq ky mot.