Kohë Zegjinesh bija ime!
Kohë varkash që lundrojnë drejt deltash
Përtypemi për të jetuar
më të mirin kah të humbjes
Çdo ditë të mat ,
me hapësirën e asaj që nuk thua
edhe kur flet me vetulla fjalësh,
e më sheh si përgjigje, që i di të gjitha
E ditura është pyetje bija ime!
është flaka që djeg vehten
Nuk ekzistojnë më shkallnaret
veç ngjyrat e tyre
si ylberi që del pas stuhive..
Kohë zegjinesh bija ime
I fshihemi dritës, pasqyrës, vetes
mbërthyer prej heshtjes brinjë më brinjë
si e ftohur
kur vetmi e së bukurës e theu asfaltin
ngulur pas baltës nximë thonjtë..
Është kohë zegjinesh bija ime
si varka e Noes shpëtojmë “të mbyturit!
Shkruajmë të ardhmen dhe ia nisim veç vetes..
Kemi themele të ujshme tashmë
Do bëhem urë të kalosh mbi mirazhet
tek mbytet shkretëtirash
PADIJA!
Jetojmë si akrepat përmallur
për pragun e zgjimit!
Kohë zegjinesh na shtyjnë agoninë…