O njerëzim, mëso të ndiesh,
jo vetëm me zemër, por me shpirt,
se ndjenja nuk është veç një fjalë,
është ndërgjegjja që të jep dritë.
Ndjeje veten deri në asht,
aty ku dhimbja nuk ka zë,
ku loti digjet brenda shpirtit,
e askush nuk e sheh me sy.
Kur ta ndiesh veten aq thellë,
sa edhe heshtja të të dhembë,
do ta kuptosh ç’është padrejtësia,
e s’do ta lësh tjetrin të bjerë në gjunjë.
Se kush e njeh peshën e lotit,
nuk ia mbush sytë tjetrit me lot,
kush e di sa dhemb një padrejtësi,
nuk ia shkakton atë askujt në këtë botë.
Mos e kërko njerëzinë te fjalët,
as te pasuria, as te madhështia,
kërkoje te shpirti që di të ndiejë,
aty ku lind dashuria dhe drejtësia.
O njeri, ndjeje veten deri në asht,
para se për tjetrin të vendosësh!
Se po ta ndiesh vërtet shpirtin tënd,
s’do të mundesh një shpirt tjetër ta lëndosh.
Njerëzimi nuk ka nevojë vetëm për ligje,
por për ndërgjegje që nuk fle!
Sepse aty ku njeriu e ndien tjetrin,
padrejtësia nuk duhet të ketë vend mbi dhe!