M’i shkuli era do degë kumbulle t’kuqe,
e m’dhembi si plagë e hapun në trupin tem.
M’u shqyen prej mallit edhe pullat e këmishës së bardhë..
…njena mbas tjetrës, si yje t’vogla që ranë prej qiellit ..
E nuk mujta me e mshef lëkurën
Nji natë i grisa krejt letrat që kishim shkëmbye.
E mandej, prej mërzie,
në murin e dhomës vizatoja copëza të tij:
dy sy burri…
dy krahë lakuriq…
dy këpucë pa lidhëse —
si me dashtë me e mbledhë prej harresës, atë që koha s’e kishte lanë ma të plotë.
Ka kohë që grueja me duer prej loti,
që loton mbrenda meje, ka mbetë pa gjilpanë.
….As mungesat….
….as degët…
….as pullat…
…..as letrat e shqyeme nuk mundi me i qepë.
Se jo çdo plagë e pranon gjilpanën.
2-Mall pa emën
Vjeshta asht tu ik me duar të ftohta e sy të menduem,
Tu shkund prej degëve gjethet e fundit,
si kujtime që s’kan ma ku me u mbështetë.
Nëpër rrugë mbetën hapa të vjetër,
…që ende dhembin,
e era, tue shëtitë mes pemëve, m’i sjell pranë ata që s’janë ma.
Ka diçka në vjeshtë që s’ta thotë askush,
…një mall që s’ka emën…
….një heshtje që të ulet pranë e të njeh edhe kur s’flet.
E unë, si një pemë me degë të thyeme,
i mbledh copat e vetes ngadalë,
e i qep me fije kujtimesh,si arna mbi një shpirt të lodhun.
3-Arnat e vjeshtës
Vjeshta i arnon pemët me të kuqe..
qiellin me re…e kujtimet me heshtje…
Na i arnojmë ditët me buzëqeshje…
këmishët me penj….
e zemrat me fjalë që s’i besojmë as vetë.
Tri copa t’arnueme —
…një degë që s’e mban dot ma as vedin
….një këmishë që i ka humbë pullat…
disa letra ku dashnia rrinte e mbyllun brenda një rrethi të kuq.
E vjeshta kalon…
(Veç ajo që s’munda me e qepë
vazhdon me u shkye përbrenda.