Rrugën, s’e pata përherë të hapur,
as qiellin pa re e të kaltër.
Shpirtin pata të lirë e të pasur,
dhe zemrën qelibar të pastër.
Në çdo pengesë që doli përpara,
iu përgjigja shpejt me armët e mia.
S’është kurrë e vështirë kjo përballje,
Kur zotëron më të mirat që ka njerëzia.
Dashuria si krua më buron në shpirt,
e qeshur çel në krejt qenien time.
Më ushqen me mirësi dhe me dritë,
ndaj s’e kursej atë, e fal pa pendime.
Respekti, virtyt që s’blihet e s’shitet.
Sa me fat jam që e kam në pronësi.
Urë që s’shembet veç zgjatet e rritet
mbi vlerat dhe forcën time si njeri.
T’falem, Zoti im,që m’krijove pa dy fytyra.
Sinqeriteti, dritë që,shpirtin m’ka ndriçuar.
Se n’këtë botë me maska e armë të ndyra,
Gjithmonë në rrugë të drejtë m’ka orientuar.