Dy pëllëmbë nën gushë u ndal,
Mori frymë e psherëtiu,
U kapërdi ashtu ngadalë,
Duart grusht mblodhi i ziu.
Ajo qafën kish zbuluar,
Hiç pa e dit, e kish tunduar;
Me parfumin që bërtiste,
Ta nuhasje, o të vdisje.
Goxha burrë u mblodh një grusht,
Veç ta shihje ditëziun,
Duke parë u zura ngushtë,
Keq e vret ndjenja njeriun!