Pse lëngon, moj Shqipëri,
Ti ke dritë të rrallë në shpirt
Ti ke bij me gjak të ri
Po i treti mërgim I zi
Ti ke plagë pa shërim,
Në një trup që ka lëngim
Dhe largohen nga foleja
Se është vyshkur kudo shpresa
Kush ta vodhi ty pranverën?
Solli ngricë e solli erën
Erdhën bijtë nga mërgimi
I ka marrë zemërimi
Se kanë plagë dëshpërimi
Se kanë ëndrra frymëzimi
Se kanë dashuri
Se kanë forcë për liri.
Gjoksi yt qënka i vrarë,
Toka pret një tjetër farë
Që të mbijë dhe në gurë
Që të shohë dritën në udhë.
Vendi nuk vdes kur ikin bijtë,
as kur zbrazet një shtëpi.
Vendi vdes kur shuhet shpresa
Veç me to do lindë jeta