Humbas në orë e ditë të patrajta,
Silueta të ngrëna nga mjegullnaja
Që pareshtur mundohen të plotësojnë vetveten,
Vetëm për t’u ngrënë sërisht nga e para…
Rrugën e arsyes humbin mendimet
Teksa nis dyshoj veten pritave të pritjeve
Që gëzohen vetëm me agonin e ankthit,
Ngushtimin e enëve të gjakut të pafrymtë..
.
Butë dhe shtruar ti më kujton fluturat
Që për ditë e javë nuk shohin asgjë
Në boçen e tyre mbështjellur,
As botën atje jashtë, as krahët e tyre të bukur…
Po pres, dhe pse pritja më bluan kaq egër
Po pres në fijen e fundit të ç’pështillet mjegulla,
Fytyrën e një gruaje të dashuruar
Të ketë një ditë koha jonë…