Më kujtohet si sot ajo kullë e madhe me frëngji,
krenare mbi truall, si shqiponjë mbi mal,
më kujtohet burrëria që e mbante fort në këmbë,
si gur i pathyeshëm në motin më të zi.
Më kujtohet babai,
më kujtohen xhaxhallarët, ata burra malësorë,
me ballin lart e pushkën pranë,
me besën në zemër e atdheun në shpirt.
Më kujtohen memorët që kullën e stolisnin,
dhe zëri i burrave që nuk njihte frikë.
Ishte kohë e errët mbi kombin tonë të vuajtur,
kohë kur nata dukej se s’do të zbardhte kurrë.
E kullat tona qëndronin si bedenat e lashta,
në mbrojtje të pragut, të votrës e të nderit.
Aty jetonin burra
që edhe gjakun e derdhnin pa u dridhur,
por kurrë nuk pranonin
që i huaji t’ua shkelte pragun.
Eh, sa herë u përballën me bajlozin e zi!
Sa herë u vërsul stuhia mbi kullat tona!
Por kurrë nuk u gjunjëzuan,
kurrë nuk u përkulën para dhunës.
Në vend të jastëkut kishin pushkën,
pranë saj gjerdanin me fishekë,
sepse e dinin se votra e shqiptarit
nuk mbrohej me fjalë,
por me besë, guxim e qëndresë.
Sa dhimbje kishte parë ajo kullë!
Sa lot ishin derdhur në heshtjen e saj!
Sa plagë kishte mbajtur në muret e veta,
sa kujtime të rënda kishte ruajtur nën çati!
Sa herë armiku e kishte kthyer jetën përmbys,
sa herë kishte kërkuar të shuante çdo shpresë,
por nga rrënojat ngrihej përsëri qëndresa,
dhe nga dhimbja lindte revolta.
Eh, sa herë kishte rënë kërbaçi mbi kurriz,
sa herë ishte provuar durimi i këtij populli,
por burri i kullës nuk ishte dorëzuar,
as në ditën më të zezë të historisë.
Sot, nëpër kujtimet e kohës së errët bredh,
dhe atë botë të largët e shoh me sytë e shpirtit.
Kujtoj babanë, xhaxhallarët,
kullën, votrën dhe burrat e saj,
dhe ndihem krenare për atë brez
që atdheun e mbajti gjallë në zemër.
Ishim pak,
por ishim të fortë në shpirt.
Kishim pak,
por kishim besën, nderin dhe dashurinë për atdheun.
Dhe kështu, mes dhimbjes e qëndresës,
mes plagëve, lotëve e sakrificave,
kombi ynë mbijetoi në errësirë
dhe ruajti emrin, gjuhën e kujtesën.
Prandaj sot them:
Ta ndiejmë, o njerëz të kombit tim,
historinë e dhimbjes së të parëve tanë!
Ta ruajmë kujtesën si amanet,
ta ngremë vetëdijen kombëtare,
ta duam gjuhën, tokën dhe rrënjët tona.
Sepse një komb që harron kullat e veta,
harron edhe rrugën kah e ardhmja.
Kurrë më të mos lejojmë
që dhuna, përçarja e harresa
të na rrënojnë atë që të parët tanë
e mbajtën gjallë me aq mund e sakrificë.
Kullat tona mund të jenë plakur,
muret mund të kenë marrë plagë,
por kujtimi i tyre jeton ende
në zemrat tona.
Dhe sa të ketë shqiptarë
që e duan këtë tokë,
kullat tona do të qëndrojnë
si dëshmi e një populli
që nuk u shua kurrë.