Sipër reve, në një cep hëne,
zemrën atje do ta rehatoj.
Se kjo jetë, o plot me halle,
pa mëshirë më copëtoi.
Sy e veshë lart ndër yje,
atje sipër kam me i fshehë.
Shpirtin e afroj pranë diellit,
e sigurt ia lë në dorë qiellit.
Mish e eshtra ia fal malit,
le t’i djegë në vullkan.
Për ty krejt i falem diellit,
t’më shkrijë e t’më bëjë vaj.
Amanet hanës i lë zemrën,
trashëgimi ty me ta lanë.
Vaj yjesh të sjell prej qiellit,
të freskojë trupin tënd.
Sy e veshë do i lë ndër yje,
amanet me të vrojtu ty.
Do të bëhem hija jote,
kur me trup s’do jem aty.
(Poezi e shkruar para shumë vitesh, në vitin 2013)
LULET E VENDIT TIM
E shkel këtë rrugë dhe dy – tri herë në ditë,
në vjeshtë, dimër, pranverë dhe verë.
Rrotull i bie nga Leon Dorë,
Hotel i qytetit ku unë jetoj.
Ka lule plot në këtë qytet,
por aromë vendlindje nuk kam gjetë.
Ja shkel këto rrugë dhe tre – katër herë,
këtij qyteti ku fati ma zgjodhi…
Thatë apo lagur hedh hapin përditë,
ndërsa mendja, si flutur në verë,
kërkon lulet që këtu s’i gjen.
Dielli më pushon mbi shtatë,
derisa të mbarojë i tij sahat…
Këmbët e lodhura i tërheq rrëshqanë,
ndërsa duart mpihen nga lodhja e gjatë.
Me puthjen e hënës kërkoj të flej rehat..
Në ëndrra fluturoj ku më ka lindur shtati.
E kur nata zbret mbi këtë qytet,
heshtin rrugët, heshtin edhe lulet,
por zemra ime s’di të heshtë,
se atje larg më pret një aromë,
një oborr, një prag, një fjalë,
që asnjë qytet tjetër s’ma fal.
Ndoshta një ditë do të kthehem prapë,
të shkel mbi tokën ku lashë një hap,
të mbledh një tufë lulesh në duar
dhe t’i mbaj në kraharor si kujtim,
se lulet mund të çelin kudo,
por aromën e vendlindjes
e njeh vetëm shpirti im.
Sa herë që era lulet përkund,
unë kërkoj vendin tim në këtë botë…
Larg vendlindjes mund të jetoj,
por lulet e saj kurrë s’mund të harroj.
Ka lule plot në këtë qytet,
por aromë vendlindje nuk kam gjetë.
DRITË, SHEJTËRIM
Është një dritë që s’e kuptoj,
rrezaton në çaste trishtimi;
ta shpjegoj as nuk provoj,
se ai çast është veç i imi.
Mos e prek ti me zili,
as me tënden marrëzi,
se ajo kthehet në shkëndijë,
të djeg gjuhën dhe të dy sytë.
Ka një rreze që e shijoj,
ta shpjegoj as nuk provoj…
Ka një dritë në sytë e mi,
që s’e kuptojnë njerëzit si ti.
Ka një dritë në shpirtin tim…
Thjeshtë e quaj shejtërim.
LUFTA IME TOKËSORE
Ledhatim hëne mbi shpirtin tim,
një prekje e butë mbi vetmi,
si dritë që zbret në një agim
e më zgjon heshtjen në thellësi.
Në sytë e mi digjet një zjarr,
që më fton përsëri të provoj,
mes dhimbjes mbaj një qiell të bardhë,
mes plagëve, shpresën përsëri e zgjoj.
Kjo është lufta ime tokësore,
jo me botën, por me atë që jam,
mes dritës që më thërret të zgjohem
dhe terrin që më mëson të shoh.
Kjo është lufta ime tokësore,
mes territ e dritës, mes rënies e shpresës,
me hapa të lodhur, por me zemrën e fortë,
ec mbi dhimbjen që më mëson të jetoj.
MBUROJË SHPIRTI
Baçes së pendimit ia pastrova gjembat,
mbolla lule dhe disa pemë.
Rreth saj kosita ferrat e barishtet,
rrugën e shtrova me argjend.
E rrethova me trëndafila të bardhë,
përgatita llaçin me lotë e fjalë.
Me gurët e pendimit ndërtova mure,
mburojë për shpirtin e pafaj.
MË DASHURO
Më dashuro sinqerisht,
se jam lodhur nga histori të kota.
Më dashuro butësisht,
se egërsinë na e dhuron bota.
Mos ma cëno lirinë,
kur dëshiroj të fluturoj si shqipe.
Mos ma gjakos zemrën,
se pendohet Zoti që të dhuroi femrën.