U largove atë mbrëmje të ftohtë vjeshte
Në stolin e lagur premtimet mbetën të vrara!
Nga mundimi i kohës mbi të u kalbën gjethet
Reve të zeza flokët në pritje iu zbardhën!
I kërkova hënës që t’ishte dëshmitare
Por ishte e fshehur në qiellin e paanë!
U kërkova drurëve me siluteta vetmitare
Por s’e dëgjuan dëshirën time të zjarrtë!
Eja, eja ti, e bëje stolin të gëzojë si dikur
Të bëhet dëshmitar i puthjes së zjarrmuar!
Edhe pse hëna do të fshihet nëpër drurë
Lulja gonxhen e re ka për t’a lulëzuar!