U ngrys shtatori, gjeth’ e zverdhur,
K’të botë e la të pandryshuar;
Ca njerëz hallet mbi supet hedhur,
Ca njerëz parajsës kalëruar.
Dhe ja, tetori vjen verdhacuk,
K’të botë e gjeti me halle shumë;
Dikush jeton për një copë bukë,
Dikush jeton e bën zullum.
Kjo vjeshtë ka ardhur ca e brishtë,
E thatë, pa shi, pak bereqet;
K’të botë e gjeti prapë të hirtë,
Si vjeshtë e zverdhur ky milet