Veç pak ditë kam dashtë me ikë,
prej vetit,
e prapë s’mujta.
E zuna diellin rranxë mërzisë,
e iu luta!
Ma fal veç ni ditë ma shumë,
t’ma prekë buzën me lakmi zjarri.
Mloma kryt e mos u tut,
dhe n’u djegsha vetë ma s’pari.
A thu me mujt e me m’tranu
me ni copë zemret që ka ngrî,
jam vdekë e prapë s’do muj me shujt,
flakën e mllefit tand përbri.
E nëse ikja m’josh n’humnerë,
ma fal ni rreze prej litari,
në krrela t’mija kam me u ngjitë,
tuj ninu si zanë behari