Ti e dije mirë,ose e mësove tani!
Se në jetën tënde dikur hyri një femër!
Një vajzë e brishtë me sytë e zinj,
Ku për ty dashurisë i thirri në emër!!
Ajo flinte e zgjohej veç me një dëshirë!
Ajo të mendonte çdo natë duke qarë,
Ajo lutej shumë që ti të ishe mirë,
Edhe pse kish shumë kohë ty nuk të kish parë!!
Se mësove kurrë që ajo nga zemra nuk të ndau!
Edhe pse besonte se do vinte një ditë!
Se mësove kurrë sa rrugë me lot i lau,
Por se dashuria kurrë nuk ju venit!!
Ti ishe gjithmonë mes ëndrrave të saj!
Kur ajo të prekte,të puthte si e marrë!
Mes njerëzve e humbur,e vetme pa faj!
Dialog me fotot që të shuante mall!!
Të adhuronte, të mendonte, të fliste pa pushim!
E humbur, e trishtuar të shihte me kureshtje,
ti ishe për të një shpirt, një ngushëllim,
Por gjithmonë e vrisje pa fjalë, ashtu në heshtje!!
Edhe pse është vonë,ajo gjithmonë do të pres,
ti do ta kërkosh pranë për ta pasur,
vetë do e kuptosh,kjo dashuri nuk vdes,
Sepse do ta duash më shumë nga ç’të ka dashur!!!