Gruaja ka një zemër që nuk njeh vetëm një ngjyrë. Ajo ndryshon me stinët e shpirtit, si një kopsht që çdo mëngjes zgjohet ndryshe.
E kuqe, kur dashuria i ndizet në kraharor dhe çdo rrahje i ngjan një trëndafili që çel pa frikë nga gjembat.
E verdhë, kur drita i ulet mbi supe dhe një buzëqeshje e vogël i mjafton për ta bërë ditën më të bukur.
Blu, kur hesht… Jo sepse nuk ka çfarë të thotë, por sepse brenda saj ka një det të tërë që vetëm ajo di ta përshkojë.
Lejla, kur ëndërron, kur shpirti i saj ngrihet mbi të zakonshmen dhe kërkon një qiell ku askush nuk ia prek ëndrrat.
Rozë, kur bëhet përsëri vajzë, kur beson te dashuria, te një përqafim, te një fjalë që vjen në kohën e duhur.
E bardhë, kur fal… jo sepse harron, por sepse zemra e saj nuk dëshiron të jetojë me peshën e së djeshmes.
Dhe pastaj, të gjitha ngjyrat kthehen përsëri tek ajo.
Sepse gruaja nuk është vetëm një ngjyrë.
Ajo është ylberi që ka kaluar nëpër stuhi, është trëndafili që ka njohur gjembat, por prapë zgjedh të çelë.
Dhe në zemrën e saj ka gjithmonë një ngjyrë që nuk shuhet kurrë:
ngjyrën e shpresës.