Dua një botë pa luftë, pa plagë,
Një jetë me paqe, pranverë me flutura,
Lulet e stinës të çelin në çdo prag,
Dhe diellin gjithkund me rreze të bukura.
Një botë pa frikë, një botë më të qetë,
Ku flitet vetëm me gjuhë dashurie,
Të shuhen flakët e hapura në det,
Të ndizet diku buzëqeshje fëmije…
Një botë më të mirë, në të ardhmen dua,
Me njerëz të brishtë, të brishtë si paqja,
Që shpresa të lindë siç lind një grua,
Të djeshmes së errët t’i mbyllet faqja.
T’i flasim ndërgjegjes, pasqyrës së vetvetes,
Ndryshimi fillon kur nis që prej nesh,
T’i shkulim rrënjët e djallit të keqes,
Siç zhduket sakaq një dritë prej rrufesh
Të duam më shumë, siç duam vetveten,
Të falim të tjerët, të dhurojmë me shpirt,
Të pimë mirësinë si ujin për etjen,
Se ëndrrat çelin kur mbillen në dritë..