(Për babanë tim, që hëna ende e kërkon në heshtjen e netëve.)
Hënë moj, që në qetësi ndriçon,
në netët e gjata nën qiellin e ftohtë.
Sa lot ke parë në dritën që derdh,
sa yje bien e drejt tokës shkojnë?
A fle ndonjëherë, a ëndërron ti,
apo veç sodit si mendimtare e vjetër?
A është mbrëmja një hije që zbardh zi,
apo një portë drejt botës së heshtur?
Hënë moj, më thur një varg të vetëm,
me fjalën e humbur në këtë kohë të mbetur.
Le të jetë urë mes jetës së tretur,
vështrimit tënd lart mbi etërit e vdekur…