E bukur si drita
kur zbret mbi mëngjes,
e lehtë si puhiza
që zgjon trëndafilat.
Në flokët e saj
mëngjesi ka harruar
një tufë rrezeje,
dhe sytë—
dy liqene të kaltër
ku qielli përkulet.
Ajo ecën…
Dhe pranvera
i shkon pas hapave,
duke mbledhur
petalet që i bien
nga buzëqeshja.
Qesh—
dhe në ajër
çelin zogj të padukshëm.
Në buzët e saj
vera ka lënë
shijen e një qershie,
ndërsa zëri
rrjedh i butë
si ujë mbi gurë.
Është ende vajzë,
por në vështrimin e saj
një grua e re
hap ngadalë
dritaret e shpirtit.
E zgjuar si agimi,
që di gjithmonë
nga cila anë
vjen drita.
Dhe e dashuruar…
Ah, dashuria i rri
si një flutur në supe—
e brishtë,
e gjallë,
gati të ikë
po ta prekësh fort.
Ajo nuk e mban lumturinë
në duar.
E lë të fluturojë.
Dhe ndoshta prandaj
është kaq e bukur:
sepse nuk përpiqet
të jetë dritë.
Ajo thjesht
është.