Mbrëmja
ka lënë mbi xham
një njollë të ngrohtë.
E prek
dhe gishti im
kthehet në perëndim.
Në brinjë
më rritet një dhomë
pa mure.
Aty,
dhimbja heq këpucët
dhe ecën zbathur
mbi tokën e vet.
Nuk di
kur fillova të ndriçoj.
Ndoshta
kur një plagë
harroi të ishte plagë
dhe u bë derë
Ti kalon përmes saj
pa trokitur.
Pas teje
trupi im
ka një tjetër gravitet.
Dhe zemra,
ajo gjë e vogël
që dikur më rëndonte,
tani
më mban pezull