Hodha sytë nga pasqyra përballë,
Ka vite që ajo rri e heshtur aty,
Të flasë ndonjë fjalë as për mallë,
Se bëri, s’më flet , veç më sheh në sy
Sot kur hodha sytë e thash ta shoh,
Një rrudhë vura re më ishte shtuar,
Ehh thash me vete ,moj grua të njoh,
Me rrudhë dhe pa të ,buzëqeshja s’tu shua …
S’di pse qesha me vete atë çast,
Mu kujtua kur thinjën e parë pash aty.
Bëra vërtet lozanjaren dhe thash
Unë akoma s’kam parë gjë me sy
Dhe e nisa sot ditën me buzëqeshje,
As rrudhat , as thinjat s’më penguan.
Por më kthyen në vitet plot dehje
Dëshirën për të jetuar më shtuan.
E di që çdo ditë del nga një thinjë,
Një nga një rrudhat do shtohen tani,
Por s’dua dhe s’do lejoj asnjë vit
Të më ulë dhe t’më rrëzojë kurrsesi.
Prap qeshem me veten dhe them,
Moj grua , sa shumë ego ke per jetën,
A thua gjithmonë unë kjo do jem?
A thoni s’do plakem? Se di të vërtetën?