Një mendje më thotë:
Hip mbi një gjethe vjeshte
e hapësirën qiellore ktheje në ndërgjegje
për të zgjidhur udhëkryqet.
Mendja tjetër më thotë:
Rri në tokë
dhe ec në rrugë milingonash
që të kuptosh se aty s’ka mëdyshje!
Përsëri kjo mendja, si kokërr gruri
derdhet mbi një rrëkezë
dhe kërkon hapësirë detare.
E tmerrshme, e tmerrshme
Sa shume udhëkryqe,
Sa pak dritare!