Koletë,
Grua prej hiri,
E dalë nga llava e dashurisë
Me buzën e mjaltë,
E sytë thëngjij të zinj,
Me gjinjtë e mishtë të bukura fildish
Nëse s’thua jo
Kur kjo dashuri të vret,
Unë si gruaja gruas po të flas
Kur burri yt po të ysht pa ndonjë shkak
Cilës botë dashurie tashmë i përket,
Cilës?
Vdekjes për së gjalli me një nur që po të vret,
Apo pritjes jo për tjetër humbje të këtillë,
Thuama drejt Koletë
Tashmë dhimbjet tjetër vulë skanë,
Mes dilemës të rrosh a të mos rrosh,
Shpirtin mos e godit me një tjetër shkrepje..