Kur guri çel lule
Në buzë të heshtjes,
Koha përkulet
Para një mrekullie të vogël.
Edhe plagët
Mësojnë të mbajnë aromë,
Kur shpresa
U jep rrënjë ëndrrave.
Mos e pyet pranverën
Nga e gjen dritën,
Ajo lind edhe aty
Ku s’e pret askush,
Se zemra
Nuk dorëzohet para stuhive,
Është guri
Që një ditë çel lule.