Dardhë, në gurët e tu kam lënë fëmijërinë,
një hap të vogël, një ëndërr, një dëshirë,
në rrugicat e tua kam vrapuar si era,
pa ditur se koha do t’i kthente në tjera.
Çatitë me plloça, si libra të vjetër,
ruajnë zërin tim, të pastër e të ëmbël,
çdo gur është një kujtim që më thërret,
çdo portë e vjetër një zemër që më pret.
Në koriet e tua vjeshta ndez qirinj,
me ar mbi gjethe e kuq mbi trungj,
pylli vishet me ngjyrë si një përrallë,
dhe malli më zbret në shpirt si një valë.
Kam vrapuar dikur mes atij gjelbërimi,
me diellin mbi ballë, me qiellin në gji,
sot kthehem në mendje, por hapat më dhembin,
se vitet ikën… dhe kujtimet më mbesin.
O Dardhë, ti je plagë e bukur në kujtim,
je kënga që s’vdes në asnjë perëndim,
je një fjalë e lashtë që zemra e di—
shtëpia e parë nuk harrohet kurrë në jetë,
edhe kur jeta të çon larg saj përsëri.
Kur vjeshta t’i veshë koriet me ar,
do të kthehem te ti, edhe nëse jam larg,
se aty ku fëmijëria më la një kujtim,
Dardhë, do të mbetesh përjetë në shpirtin tim.