Në detin e syrit tim
edhe nëse lind jeta
shkumë del për afshin e buzëve
ëndrrat të mbyten
nën ujëvarën e meskofshëve
e shpirti të dridhet
nën gjinjtë e mi
jam Helenë
Shpejtësi e dritës nëse shuhet
e thembër e Akilit shpohet
nga shikimi i syrit tim
në rrjetë të merimangës
rrezet e diellit zihen rob
e mbi flokun tim të kallinjtë
bota digjet
jam Helenë
Poeti i zemëruar
që nuk e shoi dot flaken e botës
edhe nëse e vret
me një të shtënë shpendkeqin
që mbi kurora të thara lisash
zë në gojë himnin
e pa kënduar të një gruaje
ia njeh dënesen
dhe heshtjen e stinëve
Unë isha Teutë, Artemisë
Kseni apo Benazirë Buto…
Mund të isha
edhe agim i një perandorie
por prapë mbeta Helenë
ne sytë e tu…