Valixhja është gati.
Sa e rëndë!
Ka brenda edhe një grusht dheu,
aromën e bukës,
të ujit të pusit,
të kodrës së mallit…
Në xhepa,
ca dhimbje.
Një muzg agimi,
një zhytje dielli,
lidhur me një fjongo të kuqe,
kujtimet…
I ruaj me kujdes,
si rripin bojëhiri që kam në brez,
gjallë frymën të më mbajnë
rrugëve të botës,
në kërkim të vetvetes,
të kafshatës pa shije,
të njerëzve të ftohtë,
të ditëve të shkurtra,
të fjalëve njërrokëshe,
verave pa këngë e valle…
dimrave kurrusur në borë e halle,
të sakrificave që s’shihen,
të të afërmve që s’njihen…
Njëlloj valixhja, vit pas viti!
Asgjë s’ndryshon, veç ne plakemi,
harrohemi pas fjalëve të kota,
mbi shpinë të tjera torba.
Nyjë e mallëngjimit lidhur për fyti,
mbi krye padronë,
e malli që brinjëve gjëmon…
Dita, muaji, viti, jeta,
sa hap e mbyll sytë shkojnë.
Me to shuhemi në dhe të huaj.
Një ditë, tri vjeshta…
Mallin në valixhe ruaj