Për një çast u marrosa, më fal,
E humba fillin e të qënurit grua.
Nuk është faji yt,o ti i miri djalë,
As i shikimeve,apo fjalëve të tua.
Fjalët e tua pika shiu në mes të vapës,
Erdhën,unë e harrova të qënurit grua.
Kur fshehurazi më vjen me yjet e natës
Drithërima pareshtur lëshon mbi mua.
Më fal se të desha,të rrije pak më gjatë,
Sa t’kuptoja se cfarë donte kjo zemër ime,
Me fjalët e tua se si po ndjehesha rehat,
I dëgjoja t’më vinin melodi, këng intime.
Më fal që po t’a ndjej mungesën,
Mbase s’duhet të të ndjej kaq shumë,
Në zemër kur ma zgjove shpresën,
Natën more me vete, më le pa gjumë.
Ti falje s’më kërkove asnjëherë,
Fajë nuk të vë, prandaj rri i qetë,
Pse shiu i vapës i deh gratë si ver,
Nuk është faji i djalit dallgëlëshuar,det.