Me qenien tënde endej një hije në errësirë
Por me dinakëri shfaqeshe si “grua e mirë”
Pas saj qëndroje e ftohtë, e ngurtë, e pabesë
Një premtim i fshehur, një e humbur shpresë!
Kur dorën të preka, ndjeva t’ëmblën ngrohtësi
Sikur bota për një çast u ndal para syve të mi
Por plagë më hape pas çdo veprimi tinëzar
Me ndjenjë tradhtie që s’kisha parë më parë!
Me zemër t’desha, siç kurrë s’kisha dashuruar
Pasiguri mora, si shpend i plagosur, i vetmuar
Fjalët ishin shtresa për t’fshehur t’vërtetën
Shpërtheu zemra e plasaritur që i nxive jetën!
Tani mbetem i humbur në t’trishtat mendime
Zhytur në llum t’mbushur plot me zhgënjime
Pas çdo buzëqeshjeje, një maskë qëndron
Ushqim kam mërzitjen, ngadalë më helmon!
Në fund, vetëm heshtja mbytëse mbetet
Kujtimi i hidhur që më ndjek nuk tretet
Dhe pas kësaj humbjeje, shpirti im e di:
Sa shumë m’dhemb, sa m’vrau e jotja pabesi!
