Nëse do të thoja në vuajtjet e mia kishte një derë,
Errësira dëgjonte hapat jehonin brënda që frikra i merë,
Ditët fshiheshin brënda dhomave bosh të zemrës pa frymë.
Sipër meje nën Diellin e zbetë zhurmat oshëtinin në rrymë.
Mbijetova nën tokë në britmat e mendimeve që të shpëtoja,
Një shpirt i varrosur në harresë të mos flasesh ,e zën goja,
Në mes dhimjesh në çdo lotë një rrënjë u ngulë të mbijetoja,
Tokë e ngurtë u përkulë që la kalimin nga bota tjetër të lulzoja.
Në fundë e kuptova se nuk është errësira që më bën të dridhem,
Si bulbi në zemrën e kausit që ngjitet pas jetës mbahem,
Ju ,që nuk mbani mënd kalimin nga bota tjetër për të gjetur një zë,
Në një shatërvan mbi ujrat e detit blu qëndra e jetës shpërtheu nën të .
