Shoh sesi më braktisën disa që i desha shumë.
Ikën, më kthyen shpinën, nga pas më qëlluan.
Ata që i ushqeva me dashuri dhe me bukë,
Ata që dhe përkëdheljet e mia i harruan.
Ata që atëherë kokën ulur e mbanin
Dhe me duar të shtrira përgjëroheshin.
S’e dija që mjeranët fjalën do ta hanin,
Do shkelnin mirësinë time, do largoheshin.
Sa shpejt harruan që zbathur, zhveshur ishin.
Këpucët ua mbatha, që të mos u vriteshin këmbët.
Harruan se i desha fort edhe ashtu siç ishin
Se dhe bukën e grunjtë e kanë ende te dhëmbët.
Harruan se ditëve përvëlim ua shuajta etjen,
Kur shpirti i tyre po plaste nga marazi,
Eh, sa keq më vjen, sa e shaj çdo ditë veten,
Po për këta fatkeqë herë-herë më kap gazi…