Sonte qiella ka marrë njemij e nji ngjyra,
ojna, ojna, i shndrit ftyra
N’njemij e nji shlluga reshe asht veshë si mbretneshë,
sipri hedhun veslin cohë e kuqe, si nuse plot huqe
Kso mbramje due m’e perkulë trupin
mbi piano si velinë,
me kjajt stint e shkueme,
puthjet e harrueme, buzve shkrumb
Shaminë rreth qafes shtrëngue,
mos guxo me zg’jat gishtat me prekē,
se gjurmve tyne malli
prej kohsh asht tretë
Matanë xhamave, vjeshta idhët shfryne,
gjethet si pupla t’verdha janë shtrue rrugve si qylym
Andej nga vije, rrugt janë mbulue me brymë,
fërkemat harresash u fshinë
Frymarrjesh heshtja ka sosë fjalë,
e shkuemja vjen andrrash,
imazh i turbullt,tinguj t’shkimun n’kitarë!
